" เธอมีชื่อไหมพ่อหนุ่ม
"
นกเขนน้อยเอ่ยถาม
ในขณะที่ชายหนุ่มนอนเล่นอยู่ในเปล
ใต้ต้นหูกระจง
" ฉันจำเป็นต้องมีชื่อหรือ
"
เขาเอ่ยตอบด้วยคำถาม
" มนุษย์ทุกคนจำเป็นต้องมีชื่อ
เพื่อง่ายต่อการแบ่งแยกและจดจำแต่ละคน
อย่างถูกต้อง "
นกเขนน้อยอธิบาย
" ฉันอยู่คนเดียวที่นี่
เธอคงไม่ต้องแบ่งแยกฉันจากใคร
และเธอจดจำฉันได้ดีอยู่แล้ว "
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
" ชื่อคงไม่จำเป็นสำหรับฉัน
"
" แต่วันหนึ่งหากมีคนเอ่ยถึงเธอ
เธอที่ไม่มีชื่อ จะไม่มีใครจำเธอได้
เธอจำเป็นต้องมีชื่อ
เพื่อให้คนระลึกถึง "
นกเขนน้อยอธิบายต่อ
" ฉันขอให้ใครก็ตามเหล่านั้น
เอ่ยถึงสิ่งที่ฉันเป็นมากกว่า "
" เขาอาจจะบอกว่า
ใครสักคนที่เป็นเจ้าของกล่องจดหมายใต้ต้นหูกระจง
หรือใครสักคนที่มีเหล่านกเขนเป็นเพื่อน "
" แค่นี้ใครๆก็รู้แล้วล่ะว่าเป็นฉัน
โดยชื่อไม่สำคัญเลยสักนิด "
เขายิ้มตอบ
" แล้วเธอล่ะนกเขนน้อย
เธออยากมีชื่อกับเขาบ้างไหม "
" ฉันเป็นนกเขนน้อยสีทองตัวเล็กๆ
ฉันไม่จำเป็นต้องมีชื่อหรอก "
" ไม่จำเป็นเลย
"
นกเขนน้อยกล่าวย้ำกับตัวเอง
" แล้วถ้าหากฉันอยากจะบอกเล่า
เรื่องของเธอให้คนอื่นๆฟัง
เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเธอ "
เขาถาม
" เธอก็อาจจะกล่าวถึง
นกเขนน้อยสีทองสักตัวที่เป็นเพื่อนกับ
ชายผู้เป็นเจ้าของกล่องจดหมาย
ใต้ต้นหูกระจงก็ได้ "
" ฉันว่าคงไม่มีนกเขนน้อยสีทองตัวไหน
ที่มีคุณสมบัตินี้ซ้ำกับฉันหรอก "
นกเขนน้อยสาธยาย
" ยาวจัง ฉันตั้งชื่อให้เธอดีกว่า
เวลาฉันเล่าเรื่องเธอ
ฉันจะกล่าวถึงนกเขนน้อยสีทองที่ชื่อ โรบิ้น
แทนนกเขนน้อยสีทองที่เป็นเพื่อนกับ
ชายผู้เป็นเจ้าของกล่องจดหมายใต้ต้นหูกระจง "
เขาสรุปเอาเอง
" ตกลงนกอย่างฉันสมควรมีชื่อ
มากกว่ามนุษย์อย่างเธอใช่ไหม "
นกเขนน้อยกล่าวน้ำเสียงประชด
" เธอว่าไงนะโรบิ้น
ฉันไม่ทันฟัง "
เขาเฉไฉร้องเรียกโรบิ้น
เสียงสูงๆต่ำๆเป็นทำนองเพลง
" โรบิ้น โร่บิน
บินๆๆ
โร่บิน โรบิ้น โร่บิน บินๆๆ
โร้บิน โร่บิน โรบิ้น"
" ถึงฉันจะชอบชื่อที่เขาตั้งให้
แต่ฉันคิดว่าคงไม่บ่อยนักหรอก
ที่จะมีใครเรียกฉันด้วยชื่อนี้ "
โรบิ้นหันไปพูดกับต้นหูกระจง
ที่ยืนฟังทั้งคู่สนทนาด้วยความเงียบ
" โรบิ้น โร่บิน
บินๆๆ
โร่บิน โรบิ้น โร่บิน บินๆๆ
โร้บิน โร่บิน โรบิ้น... "
เสียงเพลงค่อยๆแผ่วเบาไปตามสายลม
